CUATRO [4”] SEGUNDOS

Catro segundos foi o tempo que lle levou a esa morea de ferros caer sobre o meu corpo. Uns segundos que desta volta sacaron o mellor e máis puro de min. O medo se diluiu para deixar paso a un corpo áxil e resolutor. Esta peza fala de accidentes, de risco, de vida e de autocoñecemento. Catro segundos lémbranos o animal que levamos dentro, ese animal que en ocasións pode chegar a salvarnos a vida.

«Todo estaba indo moi ben. Pero de súpeto percibín algo que non comprendía. Non era só unha cousa a que puxaba de min, se non varias. Eran sinais anómalas que precisamente me avisaban de que a partires dese intre as cousas ian mudar. O ollar extrano do público, a parálise total do meu compañeiro, o silencio inapropiado, a señora e seu fillo, o son metálico dun ferro… Non dou crédito. De verdade? Moitas preguntas. Moitas respostas. Unha decisión… Poucos segundos, unha eternidade. Pero … quen está a mover o meu corpo? O meu corpo? Non sabía que o corpo se movía só. Aínda así tiña pensamentos a correr na miña cabeza; porque só tiña catro segundos. Pensamentos, que o meu corpo non escoitaba porque el tamén sabia que só tiña catro segundos. Uns segundos eternos nos que a imposibilidade da física non era tal. Só foi ó final que o imposible fíxose a si mesmo e o meu corpo de novo tornouse vulnerável. Nun chan frio e duro, cun sabor a ferro que me inundaba a cabeza”

DOSSIER

Descárgalo

IMÁGENES SALA

Clara Pedrol Showpics